Bukszpan wieczniezielony Pielęgnacja roślin

Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens) należy do rodziny Buxaceae w obrębie rodzaju Buxus. Bukszpan wieczniezielony pochodzi z Europa Zachodnia i południowa, północno-zachodnia Afryka, oraz południowo-zachodnią Azję, od południowej Anglii na południe do północnego Maroka, oraz na wschód przez północny region śródziemnomorski do Turcji.

Pokrój Bukszpan wieczniezielony: Kompaktowy, Gęsty, osiągający do 10 ft wysokości przy rozpiętości około 10 ft. Kwiaty: Niepozorna, kremowożółty.

Rozmiar liścia: około 1 cali.

Podlewaj młodą lub świeżo posadzoną Bukszpan wieczniezielony co 7–14 dni, namaczając całą strefę korzeniową, aż się ukorzeni — zazwyczaj przez jeden do dwóch sezonów wegetacyjnych. Dojrzałe drzewa potrzebują wody głównie podczas długich okresów suszy. W doniczce podlewaj, gdy tylko wierzchnie kilka centymetrów gleby wyschnie.

Bukszpan wieczniezielony najlepiej rozwija się w pełne słońce.

Buxus sempervirens toleruje temperatury 30–90°F. Bukszpan wieczniezielony preferuje wilgotność na poziomie 40–60%.

Dobrze przepuszczalna mieszanka gleby. Dobry drenaż jest niezbędny dla Bukszpan wieczniezielony, aby zapobiec podmoknięciu, które prowadzi do gnicia korzeni i problemów grzybowych.

Nawoź Bukszpan wieczniezielony co miesiąc w okresie wegetacji zbilansowanym nawozem o spowolnionym uwalnianiu zgodnie z dawką na etykiecie. Ustalonym drzewom w dobrej glebie często potrzeba niewiele dodatkowego nawożenia, więc niech słaby wzrost lub blade liście będą dla Ciebie wskazówką.

Przestań nawozić pod koniec lata, aby nowe przyrosty mogły zdrewnieć przed zimą.

Aplikacja PlantoScan może przypominać Ci, kiedy podlewać i kiedy nawozić każdą roślinę.

Wybierz miejsce z pełne słońce i dobrze przepuszczalna mieszanka gleby. Unikaj zagłębień, w których po deszczu zbiera się woda.

Bukszpan wieczniezielony jest odpowiednia dla stref USDA Strefa 5a – 8b.

Drzewa z pojemników lub z bryłą korzeniową owiniętą jutą sadź wiosną lub wczesną jesienią, umieszczając szyjkę korzeniową na poziomie gruntu i obficie podlewając po posadzeniu.

Bukszpan wieczniezielony może rozrastać się na około 10 stóp (3 m) i osiągać około 10 stóp (3 m) wysokości. Rośliny należy sadzić w odstępach około 10 stóp (3 m), aby dojrzałe korony nie nachodziły na siebie, oraz sadzić w odległości co najmniej połowy tej odległości od budynków, ogrodzeń i ścieżek.

Planujesz rząd lub żywopłot? Wypróbuj kalkulator rozstawu drzew.

Przycinaj Bukszpan wieczniezielony w okresie spoczynku późną zimą: najpierw usuń martwe, uszkodzone i krzyżujące się gałęzie, a następnie lekko przerzedź dla nadania kształtu.

Jeśli kwitnie wiosną, przycinaj ją zaraz po przekwitnięciu, aby nie usunąć pąków na przyszły rok. Nigdy nie usuwaj więcej niż około jednej czwartej drzewa w ciągu jednego roku.

Bukszpan wieczniezielony jest mrozoodporna do strefy USDA 5a, więc po zaaklimatyzowaniu może pozostać na zewnątrz przez zimę w tej strefie i cieplejszych.

Podlewaj obficie późną jesienią, zanim ziemia zamarznie, i rozłóż 5–8 cm (2–3 cale) warstwę ściółki nad strefą korzeniową, trzymając ją z dala od pnia.

Młode drzewa oraz te uprawiane w pojemnikach wymagają dodatkowej ochrony: korzenie w doniczce zamarzają znacznie łatwiej niż korzenie w gruncie.

Bukszpan wieczniezielony można rozmnażać poprzez sadzonki pędowe. Podobne techniki rozmnażania mają zastosowanie również w przypadku Buxus harlandii, które należą do tego samego rodzaju.

Zobacz wszystkie rośliny toksyczne dla kotów i rośliny toksyczne dla psów.

Bukszpan wieczniezielony jest podatna na miniarka bukszpanowa, Przędziorek bukszpanowy, Miodówka bukszpanowa. Regularnie sprawdzaj ulistnienie, zwłaszcza spody liści i łodygi. Szybko zwalczaj inwazje mydłem owadobójczym lub olejem neem, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się.

Żółte liście, brązowe końcówki lub więdnięcie? Zobacz częste problemy z roślinami i sposoby ich rozwiązania.

Bukszpan wieczniezielony rośnie na zewnątrz w strefach USDA Strefa 5a – 8b. Przetrwa zimy do strefy mrozoodporności 5a. Bukszpan wieczniezielony pochodzi z Europa Zachodnia i południowa, północno-zachodnia Afryka, oraz południowo-zachodnią Azję, od południowej Anglii na południe do północnego Maroka, oraz na wschód przez północny region śródziemnomorski do Turcji.