Ligustr chiński Pielęgnacja roślin

Ligustr chiński (Ligustrum sinense) należy do rodziny Oleaceae w obrębie rodzaju Ligustrum. Ligustr chiński pochodzi z Chiny, Tajwan i Wietnam, oraz inwazyjna na Reunion, Andamany, Wyspa Norfolk, Kostaryka, Honduras, Panama oraz znaczna część wschodnich i południowych Stanów Zjednoczonych.

Pokrój Ligustr chiński: Wzniesiony, gęsty krzew, osiągający do 10 ft wysokości przy rozpiętości około 8 ft. Kwiaty: Małe białe skupiska późną wiosną do wczesnego lata.

Rozmiar liścia: około 2 cali.

Podlewaj młodą lub świeżo posadzoną Ligustr chiński co 7–14 dni, namaczając całą strefę korzeniową, aż się ukorzeni — zazwyczaj przez jeden do dwóch sezonów wegetacyjnych. Dojrzałe drzewa potrzebują wody głównie podczas długich okresów suszy. W doniczce podlewaj, gdy tylko wierzchnie kilka centymetrów gleby wyschnie.

Ligustr chiński najlepiej rozwija się w pełne słońce do częściowego cienia.

Ligustrum sinense toleruje temperatury 50–85°F. Ligustr chiński preferuje wilgotność na poziomie 40–70%.

Dobrze przepuszczalna gleba gliniasta z dodatkiem kompostu dla składników odżywczych. Dobry drenaż jest niezbędny dla Ligustr chiński, aby zapobiec podmoknięciu, które prowadzi do gnicia korzeni i problemów grzybowych.

Nawoź Ligustr chiński co 6 miesiące w okresie wegetacji zbilansowanym nawozem o spowolnionym uwalnianiu zgodnie z dawką na etykiecie. Ustalonym drzewom w dobrej glebie często potrzeba niewiele dodatkowego nawożenia, więc niech słaby wzrost lub blade liście będą dla Ciebie wskazówką.

Przestań nawozić pod koniec lata, aby nowe przyrosty mogły zdrewnieć przed zimą.

Aplikacja PlantoScan może przypominać Ci, kiedy podlewać i kiedy nawozić każdą roślinę.

Wybierz miejsce z pełne słońce do częściowego cienia i dobrze przepuszczalna gleba gliniasta z dodatkiem kompostu dla składników odżywczych. Unikaj zagłębień, w których po deszczu zbiera się woda.

Ligustr chiński jest odpowiednia dla stref USDA Strefa 7a – 9b.

Drzewa z pojemników lub z bryłą korzeniową owiniętą jutą sadź wiosną lub wczesną jesienią, umieszczając szyjkę korzeniową na poziomie gruntu i obficie podlewając po posadzeniu.

Ligustr chiński może rozrastać się na około 8 stóp (2.4 m) i osiągać około 10 stóp (3 m) wysokości. Rośliny należy sadzić w odstępach około 8 stóp (2.4 m), aby dojrzałe korony nie nachodziły na siebie, oraz sadzić w odległości co najmniej połowy tej odległości od budynków, ogrodzeń i ścieżek.

Planujesz rząd lub żywopłot? Wypróbuj kalkulator rozstawu drzew.

Przycinaj Ligustr chiński w okresie spoczynku późną zimą: najpierw usuń martwe, uszkodzone i krzyżujące się gałęzie, a następnie lekko przerzedź dla nadania kształtu.

Jeśli kwitnie wiosną, przycinaj ją zaraz po przekwitnięciu, aby nie usunąć pąków na przyszły rok. Nigdy nie usuwaj więcej niż około jednej czwartej drzewa w ciągu jednego roku.

Ligustr chiński jest mrozoodporna do strefy USDA 7a, więc po zaaklimatyzowaniu może pozostać na zewnątrz przez zimę w tej strefie i cieplejszych.

Podlewaj obficie późną jesienią, zanim ziemia zamarznie, i rozłóż 5–8 cm (2–3 cale) warstwę ściółki nad strefą korzeniową, trzymając ją z dala od pnia.

Młode drzewa oraz te uprawiane w pojemnikach wymagają dodatkowej ochrony: korzenie w doniczce zamarzają znacznie łatwiej niż korzenie w gruncie.

Ligustr chiński można rozmnażać poprzez nasiona, sadzonki półzdrewniałe. Podobne techniki rozmnażania mają zastosowanie również w przypadku Ligustr jajowatolistny, które należą do tego samego rodzaju.

Zobacz wszystkie rośliny toksyczne dla kotów i rośliny toksyczne dla psów.

Ligustr chiński jest podatna na mszyce, czerwce, przędziorki. Regularnie sprawdzaj ulistnienie, zwłaszcza spody liści i łodygi. Szybko zwalczaj inwazje mydłem owadobójczym lub olejem neem, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się.

Żółte liście, brązowe końcówki lub więdnięcie? Zobacz częste problemy z roślinami i sposoby ich rozwiązania.

Ligustr chiński rośnie na zewnątrz w strefach USDA Strefa 7a – 9b. Przetrwa zimy do strefy mrozoodporności 7a. Ligustr chiński pochodzi z Chiny, Tajwan i Wietnam, oraz inwazyjna na Reunion, Andamany, Wyspa Norfolk, Kostaryka, Honduras, Panama oraz znaczna część wschodnich i południowych Stanów Zjednoczonych.