Parocja perska Pielęgnacja roślin

Parocja perska (Parrotia persica) należy do rodziny Hamamelidaceae w obrębie rodzaju Parrotia. Parocja perska pochodzi z region Morza Kaspijskiego w północnym Iranie i południowo-wschodnim Azerbejdżanie.

Pokrój Parocja perska: Małe lub średniej wielkości drzewo liściaste, osiągający do 30 ft wysokości przy rozpiętości około 20 ft. Kwiaty: Niepozorne czerwone kwiaty późną zimą do wczesnej wiosny.

Rozmiar liścia: około 4 cali.

Podlewaj młodą lub świeżo posadzoną Parocja perska co 7–14 dni, namaczając całą strefę korzeniową, aż się ukorzeni — zazwyczaj przez jeden do dwóch sezonów wegetacyjnych. Dojrzałe drzewa potrzebują wody głównie podczas długich okresów suszy. W doniczce podlewaj, gdy tylko wierzchnie kilka centymetrów gleby wyschnie.

Parocja perska najlepiej rozwija się w pełne słońce do częściowego cienia.

Parrotia persica toleruje temperatury 0–100°F. Parocja perska preferuje wilgotność na poziomie 40–70%.

Dobrze przepuszczalna, gliniasta gleba o dobrej zawartości materii organicznej. Dobry drenaż jest niezbędny dla Parocja perska, aby zapobiec podmoknięciu, które prowadzi do gnicia korzeni i problemów grzybowych.

Nawoź Parocja perska co 8 miesiące w okresie wegetacji zbilansowanym nawozem o spowolnionym uwalnianiu zgodnie z dawką na etykiecie. Ustalonym drzewom w dobrej glebie często potrzeba niewiele dodatkowego nawożenia, więc niech słaby wzrost lub blade liście będą dla Ciebie wskazówką.

Przestań nawozić pod koniec lata, aby nowe przyrosty mogły zdrewnieć przed zimą.

Aplikacja PlantoScan może przypominać Ci, kiedy podlewać i kiedy nawozić każdą roślinę.

Wybierz miejsce z pełne słońce do częściowego cienia i dobrze przepuszczalna, gliniasta gleba o dobrej zawartości materii organicznej. Unikaj zagłębień, w których po deszczu zbiera się woda.

Parocja perska jest odpowiednia dla stref USDA Strefa 4a – 8b.

Drzewa z pojemników lub z bryłą korzeniową owiniętą jutą sadź wiosną lub wczesną jesienią, umieszczając szyjkę korzeniową na poziomie gruntu i obficie podlewając po posadzeniu.

Parocja perska może rozrastać się na około 20 stóp (6.1 m) i osiągać około 30 stóp (9 m) wysokości. Rośliny należy sadzić w odstępach około 20 stóp (6.1 m), aby dojrzałe korony nie nachodziły na siebie, oraz sadzić w odległości co najmniej połowy tej odległości od budynków, ogrodzeń i ścieżek.

Planujesz rząd lub żywopłot? Wypróbuj kalkulator rozstawu drzew.

Przycinaj Parocja perska w okresie spoczynku późną zimą: najpierw usuń martwe, uszkodzone i krzyżujące się gałęzie, a następnie lekko przerzedź dla nadania kształtu.

Jeśli kwitnie wiosną, przycinaj ją zaraz po przekwitnięciu, aby nie usunąć pąków na przyszły rok. Nigdy nie usuwaj więcej niż około jednej czwartej drzewa w ciągu jednego roku.

Parocja perska jest mrozoodporna do strefy USDA 4a, więc po zaaklimatyzowaniu może pozostać na zewnątrz przez zimę w tej strefie i cieplejszych.

Podlewaj obficie późną jesienią, zanim ziemia zamarznie, i rozłóż 5–8 cm (2–3 cale) warstwę ściółki nad strefą korzeniową, trzymając ją z dala od pnia.

Młode drzewa oraz te uprawiane w pojemnikach wymagają dodatkowej ochrony: korzenie w doniczce zamarzają znacznie łatwiej niż korzenie w gruncie.

Parocja perska można rozmnażać poprzez nasiona, sadzonki zdrewniałe. Podobne techniki rozmnażania mają zastosowanie również w przypadku Parrotia subaequalis, które należą do tego samego rodzaju.

Zobacz wszystkie rośliny toksyczne dla kotów i rośliny toksyczne dla psów.

Parocja perska jest podatna na mszyce, czerwce. Regularnie sprawdzaj ulistnienie, zwłaszcza spody liści i łodygi. Szybko zwalczaj inwazje mydłem owadobójczym lub olejem neem, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się.

Żółte liście, brązowe końcówki lub więdnięcie? Zobacz częste problemy z roślinami i sposoby ich rozwiązania.

Parocja perska rośnie na zewnątrz w strefach USDA Strefa 4a – 8b. Przetrwa zimy do strefy mrozoodporności 4a. Parocja perska pochodzi z region Morza Kaspijskiego w północnym Iranie i południowo-wschodnim Azerbejdżanie.